PERSOONLIJK: Leven met een pestverleden

Een tijd lang heb ik getwijfeld of ik een blog zoals deze wilde schrijven. Niet omdat ik me schaam over het onderwerp, maar omdat het dan weer zo tot leven komt. Het me naar de keel grijpt er ik er ontzettend verdrietig van kan worden. Het feit dat ik nu 33 ben, en eigenlijk al 20 jaar “pestvrij” ben, maar het toch nog zo’n impact heeft op mijn leven zegt denk ik genoeg. Van mijn 4e tot mijn 11e ben ik structureel gepest en dat heeft mijn leven voorgoed veranderd. Deze blog wordt lang… Lees je snel verder?

Vanaf mijn 3e levensjaar heb ik constitutioneel eczeem. Hierover zal ik later een aparte blog over schrijven. Mijn eczeem uitte zich in open rauwe wonden over mijn gehele lichaam. Van enkels tot liezen, van schouders tot vingertoppen, nek, hals, gezicht en hoofdhuid. Ik had beter kunnen zeggen, ik had overal eczeem en overal was mijn huid kapot. Doordat de doorbloeding zo verstoord was, had ik weinig tot geen pigment in mijn huid en had ik niet echt wenkbrauwen. ze zagen eruit alsof te waren verbrand. Zielige stoppeltjes.

Het stomme is dat je je als kind niet anders voelt, totdat een ander je erop wijst dat je anders bent, dat je niet binnen de norm hoort. Mijn eerste bewuste herinnering van mijn anders voelen was op de basisschool, in de kleuterklas, ik was 4. Aan het einde van de dag moesten wij altijd hand in hand in een lange slinger naar buiten waar onze ouders ons stonden op te wachten. Die bewuste dag wilde niemand mijn hand vasthouden, wat ik niet begreep, en ik liep dus in mijn eentje aan het eind van de rij naar buiten. Ik weet nog goed dat ik naar mijn moeder toe rende en haar vroeg waarom niemand mijn hand wilde vasthouden. Wat zeg je dan als ouder, die je kind het mooiste kind van de wereld vindt?

Het waren in het begin, toen ik nog heel erg jong was, vooral de volwassenen die mij erg gekwetst hebben. Mij weg trokken bij kinderwagens als ik naar een babytje wilde kijken, mij bij de groenteboer geen fruit lieten pakken omdat ze bang waren dat ik besmettelijk was. Mij tijdens zwemmen uit het zwembad haalden, bang dat ik andere kinderen via het water zou besmetten. Vanaf mijn 6e was ik al zo bewust van het feit dat ik “anders” was, doordat de buitenwereld mij niet normaal behandelden.

Op mijn 6e ben ik ook 3.5 week opgenomen geweest in een kinderziekenhuis in bilthoven. In de zomervakantie, weg van mijn ouders (die wel heel lief iedere dag op bezoek kwamen). Ik snapte niet waarom ze mij daar achterlieten. Waar het goed voor was? Maar er moesten onderzoeken gedaan worden naar mijn allergieën en eczeem. Daarnaast kreeg ik zwavel therapie in de hoop mijn eczeem tot rust te brengen. zeker de eerste week was ik erg verdrietig en op de allereerste avond heb ik al mijn dubbeltjes in de telefooncel gestopt op mijn ouders te bellen. Het enige wat ze aan de andere kant van de telefoon hoor was luid gesnik en de vraag “komen jullie mij nu al halen”

Het bewuste pesten van de kinderen uit de klas en andere klassen begon in groep 4. Ik had gelukkig een klein groepje aan echte vriendinnen om mij heen verzameld waar ik graag mee speelde en die mij altijd een veilig gevoel gaven ( thanks meiden, want als je dit leest weten jullie dat ik het over jullie heb), maar dat nam niet weg dat ik me vaak eenzaam, alleen en bang voelde. Ik werd uitgescholden, achterna gezeten op straat, geduwd en getackeld. Er werd jaar in en jaar uit gezorgd dat ik mij steeds een beetje minder mens voelde. Ik werd onzeker, angstig en vond het niet dat ik het meer waard was.

Mijn ouders hebben altijd zo ontzettend veel voor mij gedaan. Mij zoveel steun en hulp geboden, dat ik ze niet wilde belasten met hetgeen wat er allemaal speelde. Al wisten ze natuurlijk wel dat er wat gaande was. Ze hebben ingegrepen toen ik ze op mijn 11e hardop heb gezegd “ik kan dit niet meer”, “ik wil dit niet meer” en “ik kan niet meer naar die school”. Meerdere malen heb ik in de tijd gedacht, wie zou mij ooit missen als ik er niet meer ben? Een gedachte die ik nu afschuwelijk vind. Het maakt mij bewust van het feit dat ik niet weet wat er van me gekomen zou zijn als ik in deze tijd op zou groeien met de pesterijen die ik toen had. Ik ben opgegroeid zonder telefoon en computer. Was ik thuis, dan was ik veilig. Niemand die me meer iets kon doen. In deze tijd word je ook thuis achtervolgt, en kan het pesten doorgaan als internetpesten. Ik had het er laatst over met mijn ouders. Ik kan begrijpen dat kinderen zich van het leven beroven, dat je gewoonweg geen uitweg meer ziet. En dat vind ik vreselijk. Ook ik heb die gedachte gehad op 11 jarige leeftijd, mijn redding was de rust en de veiligheid van het thuis zijn. En juist dat gedeelte valt tegenwoordig weg door mobiele telefoons en social media.

Na een aantal gesprekken op school maar zonder resultaat “op onze school wordt niet gepest” hebben mijn ouders besloten mij van school te wisselen. Als ik het over mijn basisschool tijd heb, dan heb ik het over de 1.5 jaar op mijn nieuwe school. waar ik een deel van groep 7 en heel groep 8 op heb gezeten. Ik was eindelijk een “normaal” kind, ik kon eindelijk ademhalen en hoefde niet meer achterom te kijken. Wat een verademing.

In groep 8 heb ik uiterlijk een enorme verandering ondergaan. Na een aantal gesprekken bij een allergie centrum in Utrecht ben ik een intensieve teer behandeling gestart waarbij mijn hele lichaam werd ingesmeerd met teer en werd ingezwachteld met doeken. Doordat ik in diezelfde periode behoorlijk ziek werd en een prednison achtig medicijn moest gebruiken en mijn hormonen flink begonnen te werken sloeg de behandeling heel goed aan. Eindelijk zag ik pigment wolkjes ontstaan in mijn huid en langzaam begonnen mijn wenkbrauwen te groeien. Dit is de zomer geweest van mijn verandering en geestelijk herstel.

Maar ondanks dat ik nu volwassenen ben, niet meer word gepest heel mijn eczeem en mijn verleden een hele grote invloed op wie ik geworden ben. Ik ben altijd wat onzeker gebleven, leef volgens mijn motto “geluk is een keuze”, ben hard voor mijn omgeving en wat betreft het loslaten van mensen heel makkelijk. Ik mis mensen niet snel in mijn leven. Ik word nerveus als ik eczeem op mijn handen zie komen omdat ik weet hoe moeilijk ik er weer vanaf kom. Heb wel meer dan 1 x een vrije dag opgenomen omdat ik mezelf zo schaamde voor mijn eczeem dat ik niet naar mijn werk wilde. Word ontzettend emotioneel als ik een item op de tv zie dat gaat over pesten, en als ik een van mijn pester zie dan hoop ik heel stiekem dat er vanaf dat moment een wet in gaat die ervoor zorgt dat je geen straf krijg als je iemand zijn kop verbouwd.

Ik heb een hele fijne jeugd gehad thuis met mijn ouders en met mijn vriendinnen die ik had, maar echte onbezorgde jeugd is mij afgenomen. Dat gun ik niemand en ben strijdbaar voor diegene die niet kunnen strijden omdat ze gepest worden.  Bij deze blog plaats ik vrolijke leuke foto’s van mezelf als kind, maar in deze foto’s zie ik soms ook een “dode”en onzekere blik. Stralen heb ik later geleerd en trots op mezelf zijn ook.

Receive Updates

No spam guarantee.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *